I’ve met with but one or two persons in the course of my life who understood the art of Walking, that is, of taking walks, - who had a genius, so to speak, for sauntering: which word is beautifully derived from “idle people who roved about the country, in the Middle Ages, and asked charity, under pretence of going à la Sainte Terre, to the Holy Land, till the children exclaimed, ‘There goes a Sainte-Terrer’, a Saunterer, a Holy-Lander”
(H.D. Thoreau, Journal II, 1851)
Na een reeks omzwervingen vestigde Sarah-Joy Zwarts (Maastricht, 1987) zich opnieuw in haar geboortestreek. Ze volgde een opleiding in geschiedenis en vrije kunsten, met een bijzondere focus op tekenen. Beide disciplines combineert ze in haar beeldend werk, waarbij ze een open methodiek toepast om taal, vorm, materiaal en verhaal zo dicht mogelijk bij haar onderwerp te laten aansluiten.
Zwarts gelooft dat er een grote parallel bestaat tussen de handeling van het creëren en het ronddwalen. Door te bewegen ontsluier je nieuwe inzichten, die zich zelf weer tot nieuwe paden ontvouwen. Het kunnen dwalen voelt als een uitspraak, of zelfs een acte de révolte.
Sinds een aantal jaren combineert Zwarts landschappelijke non-places met de intieme ruimte die gewoonte heet: haar projecten wisselen deze thema’s telkens af. Buiten de herkenning die ze bij beiden voelt, ontbreekt een duidelijke verklaring vooralsnog — en misschien is dat juist waar het om draait.
Naast haar werk als beeldend kunstenaar draagt Sarah bij als docent op de Architectuur Academie Maastricht.
After a series of wanderings, Sarah-Joy Zwarts (Maastricht, 1987) settled once again in her region of origin. She graduated in both history and fine arts, with a particular focus on drawing. Her work combines both disciplines, applying an open methodology that seeks to align language, form, material, and narrative as closely as possible to her subject.
Zwarts believes there is a strong parallel between the act of creating and the act of wandering. Through movement, new insights are revealed, which in turn unfold into new paths. The ability to wander feels like a gesture, or even an act of révolte.
For several years now, Zwarts has been combining landscape non-places with the intimate space that habitudes provide: her projects alternate between the two. Beyond a sense of recognition she feels in both, a clear explanation is still lacking — and perhaps that is precisely the point.
In dialogue with her work as a visual artist, Sarah also contributes as a lecturer at the Maastricht Academy of Architecture.